Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat..Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat..Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat..Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat..Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae cum essent dicta, discessimus. Quare ad ea primum, si videtur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Venit ad extremum; Duo Reges: constructio interrete. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Ergo, inquit, tibi Q. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Sed quot homines, tot sententiae; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quae duo sunt, unum facit. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Sed plane dicit quod intellegit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Hoc non est positum in nostra actione. Sed quid sentiat, non videtis.